بخت از دهان یار نشانم نمی دهد

بخت از دهــان یـار نشــــــانم نمی دهد    دولت خبـــــــر ز راز نهـــانم نمی دهد

از بَهر بوسه ای ز لبش جان همی دهم     اینـــم نمی ستاند و آنــــم نمی دهد

مُردم ز اشتیـاق و در آن پرده راه نیست     یا هست و پرده دار نشانم نمی دهد

زلفش کشید باد صبا، چــرخ سفله بین     کانجا مجــــــــــال باد وزانم نمی دهد

چندانکه بر کنـــــــار چو پرگار می شدم     دوران چو نقطه ره به میانم نمی دهد

شِکّر به صبـــر دست دهد عاقبت، ولی    بـــد عهـــــدی زمــانه زمانم نمی دهد

گفتم روم به خـــــواب و ببینم جمال یار    حافـــــظ ز آه و ناله امـــــانم نمی دهد