بخت از دهان یار نشانم نمی دهد

بخت از دهــان یـار نشــــــانم نمی دهد    دولت خبـــــــر ز راز نهـــانم نمی دهد

از بَهر بوسه ای ز لبش جان همی دهم     اینـــم نمی ستاند و آنــــم نمی دهد

مُردم ز اشتیـاق و در آن پرده راه نیست     یا هست و پرده دار نشانم نمی دهد

زلفش کشید باد صبا، چــرخ سفله بین     کانجا مجــــــــــال باد وزانم نمی دهد

چندانکه بر کنـــــــار چو پرگار می شدم     دوران چو نقطه ره به میانم نمی دهد

شِکّر به صبـــر دست دهد عاقبت، ولی    بـــد عهـــــدی زمــانه زمانم نمی دهد

گفتم روم به خـــــواب و ببینم جمال یار    حافـــــظ ز آه و ناله امـــــانم نمی دهد

 

فاتحه ی اهل هبوط

"... آه باری بس کنم دیگر

هر چه خواهی کن، تو خود دانی

گر عبث، یا هرچه باشد چند و چون،

                                        این است و جز این نیست

مرگ گوید: هوم ! چه بیهوده !

زندگی میگوید اما

                      باز باید زیست

                                        باید زیست

                                                      باید زیست..." *

..........................................................................................................................................

 

                                      ناکجایی برای نماندن

 

آسمان مردادی - آبی پاک و بی غش – که من به شمایل همیشه اش می بینم و او اما بی کرانگی اینک است که می گذرد.ابر پاره ای کوچک آن وسط؛ رهای رها - با تطوِّری طنّاز - راهی راه رهایی؛ چه ببارد، چه بتارد...

آفتاب نیمروز تابستانی با هرم سوزانش یعنی منم آنکه بی دریغ می تابد و می بالاند و می سوزاند.تب امرداد روی سینه این مختصات عطش سنگینی می کند.گویی حریر نازکی ست میان بودن و نبودن، از تار مرداد و پود امرداد، که در هم تنیدشان، استمرار این بافه ی آرامش است که رواق رهایی را پرده و حجابی می شود. مرز معرفتی که هر دو سویش پر از چرا و ......

روی ادامه مطلب کلیک کنید

همه ما درد شناسان هم سلوک (یادواره ی احمد شاملو)

با خوشه های یاس آمده بودی...

"با خوشه های یاس آمده بودی                                                 

تایید حضورت کس را                                                                 

              باری به شانه نمی نهاد

بلور سرانگشتانت، که ده هلالک ماه بود

                                  در معرض خورشید

                                  از حکایت مردی می گفت...." *

دومین روز امردادماه سال هفتاد و نه خورشیدی برای طلیعه آفتاب شعر و ادب معاصر« ا. بامداد » مرداد شد و کنون، هشت تابستان تب آلود، هشت پاییز برگ ریز، هشت زمستان زمهریر مرگ خیز و هشت بهار بهت انگیز گذشته است، که بامداد بلند بالای شعر و شور و شعور برنیامده است. آن روز واپسین روز زیستن آن« شیرآهنکوه مرد عاشق » بود اما نه آخرین روز زندگی اش، که با دلی زنده به عشق......

روی ادامه مطلب کلیک کنید